Wiedźmin. Tom 1 Ostatnie życzenie

Wiedźmin. Tom 1 Ostatnie życzenie to zbiór opowiadań z gatunku fantasy, będący swoistym wprowadzeniem do sagi o wiedźminie. Napisane przez Andrzeja Sapkowskiego opowiadania oraz cały cykl wiedźmiński to klasyka polskiego fantasy, która przyniosła autorowi sławę nie tylko w Polsce, ale i na świecie.

„Później mówiono, że człowiek ten nadszedł od północy…”

Tom 1 rozpoczyna opowiadanie „Głos rozsądku”, będące punktem centralnym całego zbioru opowiadań. Przeplata się ono z pozostałymi, jest to pewne przedstawienie wydarzeń przez samego głównego bohatera – „Wiedźmin”, w którym główny bohater, wiedźmin Geralt z Rivii podejmuje się zadania zdjęcia klątwy z córki Foltesta, króla Temerii. Królewna Adda z powodu klątwy zamieniła się w strzygę, która dręczy Wyzimę, stolicę Temerii. Kolejnym jest „Ziarno prawdy”. Geralt poznaję dziedzica o imieniu Nivellen, który został zamieniony w potwora. „Mniejsze zło” opowiada o niejednoznacznych wyborach, pokazuje też czytelnikowi skąd wziął się przydomek Geralta „Rzeźnik z Blaviken”. W opowiadaniu „Kwestia ceny” wiedźmin bierze udział w przyjęciu u królowej Calanthe z Cintry, podczas którego dochodzi do wydarzeń, które na zawsze zmienią losy Białego Wilka. „Kraniec świata” zapoznaje czytelnika z postacią barda Jaskra, który później jako najlepszy przyjaciel wiedźmina pojawia się w sadze bardzo często. Tutaj też po raz pierwszy stykamy się z wszechobecnym w świecie Sapkowskiego rasizmem. Na końcu mamy tytułowe „Ostatnie życzenie”. Wiedźmin Geralt poznaje w nim miłość swojego życia – czarodziejkę Yennefer, z którą wspólnie musi zmierzyć się z uwolnionym przez Jaskra i Geralta dżinem.

Polska opowieść fantastyczna

Andrzejowi Sapkowskiemu udało się stworzyć nowy, niepowtarzalny świat, świat prostych ludzi i nieludzi, wypełniony magią i różnymi bardziej lub mniej przerażającymi istotami. W tym wszystkim zauważyć jednak można pewne elementy występujące również i w naszym świecie – wojny, ludzką podłość i chciwość, rasizm. Uniwersum wiedźmina właśnie dzięki tym cechom jest wiarygodne, rozumiemy rządzące nim mechanizmy. Postać białowłosego pogromcy potworów została świetnie napisana. Człowiek przez innych uważany za odmieńca z powodu swoich mutacji, pogardzany, jednak mimo to potrzebny temu światu. Samotnik, podróżujący od wioski do wioski, zabijający potwory, odczyniający uroki, po prostu rozwiązujący ludzkie problemy, problemy, które często to właśnie ci ludzie pełni wad stwarzają. To człowiek z zasadami, starający się żyć w zgodzie z samym sobą. Geralt z Rivii jest osobą bez wątpienia charyzmatyczną i odważną. Mimo stykania się z nienawiścią, z szeroko pojętym złem, nie utracił swojego człowieczeństwa.